Wisconsin: the Dairy State 

Nadat wij uit Chicago waren vertrokken, reden wij verder door Illinois om aan te komen in Wisconsin. Daar hadden we ook weer een overnachting, maar we zijn onderweg eerst nog even in Madison gestopt.

Kaas, kaas, en nog eens kaas 

Wisconsin is de zuivelstaat, en waarom wordt helemaal duidelijk als je er rijdt. In heel Amerika worden er drie dingen met grote borden aangegeven langs de snelweg: 1) tankstations, 2) fastfood restaurants, en 3) motels/hotels. In Wisconsin komt daar nog wat bij. Ik raakte erg gefascineerd door de grote borden met bijvoorbeeld de ‘Mousehouse Cheesehouse’ – denkend dat dat een typische Wisconsin-fastfood restaurant was, vast gespecialisserd in cheeseburgers, dacht ik.. Wij reden er heen… wat bleek… zijn het kaaswinkels… En die zitten aan de snelweg. Nou ja… Overigens hadden ze er wel een uitgebreid kaasschaaf assortiment van Boska – die heb ik hier wel meer gezien!

Kaas langs de weg

Kaas langs de weg

Kaaswinkels. Dit is de Mousehouse Cheesehaus in Wisconsin

Kaaswinkels. Dit is de Mousehouse Cheesehaus in Wisconsin

Madison 

Wij stopten ook nog even in Madison, de state capitol van Wisconsin waar ook de University of Wisconsin is gevestigd (ze hebben een goede business school met goed marketing department). Daar waar mij Chicago veel te druk was, vond ik Madison veel fijner. Er wonen 250.000 mensen (zo groot als Amersfoort dus), zit aan een meer (pluspunt!), en had een gezellige winkelstraat waar we een broodje hebben gegeten voordat we de reis vervolgden. Op dat moment was het trouwens al flink kouder aan het worden en ging het naar het nulpunt.

B&B cabin van Melanie 

Ik had van tevoren een overnachting geboekt in ‘the middle of nowhere’ region van Wisconsin. Voor de kenners: wij zaten in de ‘unincorporated city’ of Northfield (vergelijk het met de Moespot – een onofficieel gehucht dus, dat eigenlijk anders heet). Voor Hendrieke en Robin – we bleken nog geen drie kwartier van Neilsville te zitten… Toen we kwamen aanrijden voelden we ons meteen thuis. We zagen eerst een Amish-koets-met-paard, die afsloeg op de Schermerhorn Road. Vervolgens staken er drie herten de landweg over – net Pennsylvania!

In de buurt van Neilsville. Bewijs!

In de buurt van Neilsville. Bewijs!

De Schermerhornse weg!

De Schermerhornse weg!

Het was absoluut een hele mooie omgeving met heel veel natuur. De cabin zelf was een verbouwde graanopslag en zag er heel gezellig uit. De man des huizes houdt van jagen – en zo was de cabin ‘opgeleukt’ met opgezette hertenkoppen, opgezette eenden en fazanten, een vos, een wasbeer en een poema (bergleeuw/mountain lion). Juist… (gelukkig ben ik het een en ander gewend vanwege mijn jagende schoonvader). De vrouw des huizes houdt van paarden – en zo stond ik al vrij snel paarden te aaien in de wei. Levende, welteverstaan!

Cabin - totaal schattig!

Cabin – totaal schattig!

Benedenverdieping van de cabin van Melanie

Benedenverdieping van de cabin van Melanie

Bovenverdieping van de cabin

Bovenverdieping van de cabin

Uitzicht uit de cabin

Uitzicht uit de cabin

Supper club 

Het is schijnbaar een typisch Wisconsin fenomeen: de supper club. Omdat we zo in de middle of nowhere zaten in Wisconsin, waren de restaurantjes nu niet meteen voor het uitkiezen. We moesten ruim een half uur rijden (en zaten daarmee bijna in Neilsville!) naar een restaurant. Dat heet hier dan ‘supper club’ en is een wat ouderwetse maar wel authentieke regionale eetgelegenheid waar de hele gemeeenschap samenkomt en de bediening je naam kent. Wij waren dus ‘van buiten’ en dat was meteen duidelijk. Op die doordeweekse dinsdagavond zat die tent vol. En het eten was ook absoluut goed (een “kleine ribeye” voor Michiel, met de typische Wisconsin cheesecurds – gefrituurde kaasbolletjes). Superlekker.

Het is kerst bij de Supper Club

Het is kerst bij de Supper Club. Ugly Christmas Sweaters om wijnflessen 🙂

Nog meer versiering bij de Supper Club!

Nog meer versiering bij de Supper Club!

Ochtend in de regen 

De volgende ochtend werden we wakker in een – nog steeds – regenachtig Wisconsin. Tegenover de cabin zag ik wel voor het eerst twee Bald Eagles (die typische bruine vogel met witte kop en gele snavel, symbool voor Amerika) in de mist zitten. Die had Melanie nog niet eerder gezien, zei ze – later bleken ze op een hertenkarkas afgekomen te zijn.

Bald Eagles in de mist

Bald Eagles in de mist – een foto van heeeeeeel veraf (maar, hebben is hebben!)

De Bald Eagle met z'n karkas

De Bald Eagle met z’n karkas

In Wisconsin en Minnesota zitten er veel mensen van Noorse afkomst. En om die reden hebben ze bij de B&B in de buurt (in Osseo, om precies te zijn) een Noors georienteerde ontbijt/lunchtent: de Norske Nook. Ze maken er typische Noorse pannenkoeken genaamd ‘lefse’. When in Rome, do as the Romans do – en vandaar hebben we ‘lefse’ (met zalm) als ontbijt gehad.

Noorse pannenkoeken bij de Norske Nook in Osseo - Wisconsin!

Noorse pannenkoeken bij de Norske Nook in Osseo – Wisconsin!

En vanaf daar – op naar Minnesota!

7 gedachtes over “Wisconsin: the Dairy State 

  1. Wat een leuk verhaal! Ik krijg er echt zo een knus gevoel van Haha. Die kaas ook is wel grappig hoor. Ook gewoon langs de snelweg. Die kleinere plaatsjes lijken me heel leuk om te bezoeken. Ook omdat elk plaatsje zo anders lijkt te zijn. Zijn eigen ding heeft. Dat huisje trouwens is inderdaad heel schattig!

    • Was ook echt heel anders dan het statige hotel in Cleveland, en het kunstzinnige ACME hotel in Chicago! Afwisseling is goed! Daarom dacht ik dat ‘middle of nowhere’ wel leuk zou zijn, en dat is gelukt 😉
      Met die kleine plaatsjes is het wel oppassen hoor. Het is soms ook gewoon drie keer niks. En je hebt dan zeker insider knowledge nodig voor aanbevelingen. Anders kom je alsnog bij een slechte tent terecht 🙂

  2. Het lijkt Oostenrijk wel, zo’n schattig huisje, met veeel hout van binnen. Love it! Die wil ik ook wel in m’n tuin! Gezellig, haardje aan.

    • Hier in Amerika heb je – als je van de stad af gaat – veel van die wood cabins. Je hebt hier heel veel bomen (net als in Oostenrijk), dus daar bouwen ze huizen van. Die blokhutten zijn er ook in State College. Overigens, ook ons huis is gebouwd van hout…maar ziet er lang zo schattig niet uit! Enne… ja die haard was echt wel fijn 🙂 Het is een gashaard en ging heel makkelijk aan. Heb daar ook wel even lekker zitten opwarmen!

  3. Nu moet ik toch wel weer terug denken aan mijn eigen vakantie. Bijna net zo mooi als de Barnloft in Fayetteville 🙂
    Die vogels lijken echt mega!

    • Die vogels zijn ook mega… Ding is tot een meter hoog, met een spanwijdte van tot 2.30 meter!! Sohee, grote vogel!!
      Ik dacht ook aan jullie vakantie (vooral toen we Neilsville tegenkwamen). Maar de regio van Fayetteville was echt heel veel mooier dan die middle-of-nowhere in Wisconsin hoor. Veel meer bomen daar waar jullie waren!

  4. Pingback: Een uitje naar de kust: Vogelreportage (2 van 2) | Johanna goes USA!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s