Op excursie in mijn achtertuin

Oh, wat was het weer koud vandaag, -20 graden. Min Twintig Graden… Gevoelstemperatuur min dertig… Toen ik gisteravond naar huis fietste had ik al tintelingen in mijn benen en op mijn wangen: beginnende ‘frostbite’. Ik was ook al gewaarschuwd door ISBM-collega Gary Hollar: “You’re not coming to school by bike tomorrow, are you?” Nee dus. Vandaag ben ik thuis gebleven.
En oh wat is het weer koud!

En oh wat is het weer koud!

Sneeuw, sneeuw, sneeuw

Ze doen het hier op zich heel goed met de sneeuw: je hoeft echt geen uren te wachten totdat de wegen zijn gestrooid. Hellingen en dergelijke zijn standaard voorzien van extra zout. Zodra het sneeuwt rijden hier allemaal soorten schuivers en strooiers over de campus, en in State College. Ze hebben hier ook services voor ‘snow removal’ om de sneeuw weg te halen rondom de huizen. Dan komen er auto’s (type grote Jeep) met sneeuwschuivers voor je oprit vrijmaken. Karretjes met borstels die wij kennen om een ijsbaan sneeuwvrij te maken gaan hier de stoepen over. Of er komen kerels met apparaten die lijken op bladblazers je paadjes vrijmaken.

Dat is ook van belang hier. State College is een zeer opgeruimd stadje. De gemeente hier heeft dan ook regels ten aanzien van de lengte van het gras (je MOET grasmaaien, en anders huur je maar iemand in). En ook zijn er regels ten aanzien van het sneeuwruimen (je MOET de sneeuw van de stoep afhalen, en anders huur je maar iemand in). Nu vind ik grasmaaien niet zo erg, hoewel, eerlijk zijn, doet Michiel dat 99 van de 100 keer bij ons thuis. Daar heb ik geen problemen mee, dat luistert ook niet zo nauw, kan best een dag wachten. Maar die sneeuw, dat moet binnen 24 uur nadat de sneeuw is gevallen weggehaald. En aangezien de sneeuw hier in een bocht om het huis moet worden weggehaald, is dat heel erg veel werk. Daarbij – zo’n berg sneeuw weghalen in deze vreselijke kou is gewoon geen pretje. De eigenaren van het huis hebben ‘snow removal service’ en daar maak ik met alle plezier gebruik van. Het alternatief is dat mijn handen en voeten er af vriezen.

Sporen in de sneeuw

Vandaag ben ik vanwege de kou thuisgebleven. En het was eigenlijk schitterend mooi zonnig (maar steenkoud) weer. Ik moest eventjes naar buiten naar de compostbak in de tuin, dat is nog geen 8 meter van het huis vandaan. Ja echt: winterjas aan, bergschoenen aan, en binnen een paar seconden VRESELIJK koude handen… Oh wat koud, wat koud.

Sporen in de achtertuin

Sporen in de achtertuin

Toch ben ik teruggegaan, met camera. Want ik had een paar interessante sporen gevonden. Toevallig liepen die sporen naar de compostbak – eigenlijk niet zo raar, dat is nu eenmaal een plek waar eten te vinden is. Nu zijn Michiel en ik in Zuid-Afrika ‘getraind’ in sporen zoeken en identificeren (een erg leuke bezigheid), en dat wilde ik nu weer doen. Zeker in de sneeuw is het makkelijk te zien welke kant een beest oploopt. En hoe vers de sporen zijn (ik weet immers wanneer het gesneeuwd heeft). Moeilijkheid in dit geval is wel dat ik nog niet alle beesten ken die in Pennsylvania rondlopen…

Wat is er belangrijk voor de identificatie?

1) Het zijn vrij grote sporen.
2) De sporen zijn ’s avonds of ’s nachts gemaakt, dus het is geen loslopende hond of zo (honden laat je met die temperaturen niet loslopen).
3) Het ene spoor is van een joekel van een beest. Voor de schaal heb ik mijn eigen bergschoenen er maar even naast gefotografeerd. Het spoor heeft twee tenen en een ‘hak’ die verder op staat. Dat is hoogstwaarschijnlijk een ‘snowshoe hare’: een sneeuwschoen-haas, die heeft inderdaad erg grote achterpoten. Die komt ook voor in Pennsylvania, en is een vrij ‘logisch’ beest om tegen te komen. Ik ben 99% zeker van mijn determinatie.

Waarschijnlijk een pootafdruk van de "snowshoe hare"

Waarschijnlijk een pootafdruk van de “snowshoe hare” (die linker dan he!)

4) Het andere spoor heeft vier tenen (met ‘nagels’) en een ‘kussentje’ middenin. Totaal zo’n 8 cm lang. Het is geen katachtige, want die trekken hun nagels in tijdens het lopen. Het is dus een hondachtige (‘canine’). En aangezien het enorm grote poten zijn, lijkt het een coyote te zijn. Ook de positie van de sporen onderling duidt op een coyote – een lange streep, een hond maakt meer bochten. En ja, ook de coyote (een soort kleine wolf) komt hier voor, heb ik op de website van de Wildlife Association van Pennsylvania gezien. Zo’n beest eet – naast vlees – ook echt groente en fruit, en vindt mijn compostbak vast interessant. In vergelijking met de snowshoe hare is de coyote ook een stuk enger, en niet iedereen zal mij gelijk geven omdat ze hier nog nooit een coyote hebben gezien… maar ik ben er toch 80% zeker van na mijn zelfstudie dat ’t een coyote is geweest.

Zijn dit coyote sporen? Of wat anders?

Zijn dit coyote sporen? Of wat anders?

Een echte theorie test ook alternatieve verklaringen. Dus hier komt ie:

a) de hond kan niet vanwege het tijdstip. En waarom zou een huishond naar mijn composthoop gaan?
b) een wolf is te groot en is het vast niet;
c) de vos kan ook niet, want die is te klein.

Wordt vervolgd!

12 gedachtes over “Op excursie in mijn achtertuin

    • Nou, precies! Ik dacht ook al, laat ik Lumpy-de-kat maar binnenhouden ’s avonds. Voor het zelfde geldt wordt ie opgevreten! (in dat geval heeft ‘het beest’ wel avondeten voor een week…)

  1. Ik wist dat in de States alles “big” was, maar zulke grote voeten van een haas heb ik niet eerder van gehoord! En dan ook nog die andere onverklaarbare poten! Brrrrr ……. Ik zou bijna zeggen dat ik de geweren in de supermarkten nu beter begin te begrijpen!

    • Fascinerend, he. Een paar jaar geleden leerde ik al “Everything is big in Texas” maar dat geldt dus ook voor Pennsylvania. En echt die hazenpoten (als het dat al zijn…) zijn echt zo groot. Ik heb maat 41, ook niet bepaald kleine voeten!

  2. Ik zie nieuwe kansen voor de Bouwman Groep! “Snow Removal Services Bouwman” Luke zei al, laat die sneeuw hier maar heen komen.

    Kusje van Fenna

  3. tis gewoon een vlaamse reus, nou ja amerikaans dan.de eerste foto bedoel ik, de tweede denk ik
    , de geelgerandde amerikaanse hiphopper.

  4. Pingback: Spoorzoeken in de sneeuw: een nieuw beest! | Johanna goes USA!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s