En toen zat ik er even helemaal doorheen…

Heimwee. Dat gebeurt. Het duurde niet eens zo heel erg lang, maar nou nou, tranen met tuiten… En zeker tien zakdoeken verder: afgelopen vrijdagmiddag zat ik er even helemaal doorheen. En dat kwam eigenlijk omdat er allerlei dingen tegelijkertijd gebeurden.

Eerst wat ik zag aankomen:

1) Michiel is weg. Dat is al sinds zondag natuurlijk, maar op maandag-dinsdag-woensdag-donderdag ben ik altijd zo gruwelijk druk dat ik pas op  vrijdag weer lucht heb. En vrijdag voelde dat meteen leeg aan. Het was echt heel erg leuk met Michiel in de buurt (en het was dan ook een stevig sociale periode). Ook realiseerde ik me dat het huizenzoekproces nu echt grotendeels op mij aankomt (nou ja, de bezichtigingen in ieder geval), en dat dat best heftig is. Met z’n tweeen zijn we een zoveel sterker team dan apart. Kortom, ik mis mijn vent!

2) Na twee weekends met Michiel is dit weer een weekend alleen. Wist ik van tevoren. Maar dit weekend staat er niets gepland. En dat is supersaai… Ik heb nog wel werk te doen, en ik heb een bezichtiging van een huis. Om die redenen kon ik ook niet mee met Manny, die me had gevraagd om mee te gaan naar Pittsburgh, om naar de Aviary (Nationale Vogelhuis) te gaan. Want dan zou ik niet op tijd weer terug zijn… en dus ging dat feest niet door. Jammer, jammer, jammer. En er staat vervolgens niets in de agenda.

3) Er zijn collega’s weg. Ten eerste, de ‘visiting scholar’ Jana uit Duitsland is weg. Met haar ging ik regelmatig lunchen, en we werken ook samen voor onderzoek. Even binnenlopen om de voortgang te bespreken is er niet meer bij. We deelden ook onze ervaringen over ‘rare Amerikaanse gewoonten’ en dergelijke met elkaar, en dat kan niet meer. Jammer.

4) Ten tweede, mijn collega Pranav is afgelopen week vertrokken naar India en is een hele maand weg. Baal ik van. Die gast is gezellig, ik kan het goed met hem vinden. Hij is single en woont alleen (wel zwaar aan het daten overigens, en dat is een verhaal apart wegens de Indiase cultuur). Ik ben dan wel getrouwd maar ik woon hier natuurlijk ook alleen. Wij gaan regelmatig wat eten: hetzij bij mij (Italiaans, of salade), hetzij bij hem (Indiaas, heerlijk), of in een eettentje (TexMex of de Griek), en dan hebben we het vaak over het werk of zijn dating avonturen. Dat kan dus nu even niet. Ook op kantoor wordt het stiller: zijn kantoor zit drie deuren verderop, en hij is mijn eerste point-of-contact als ik vragen heb. En die is nu dus ook weg. Jammer.

En dan de toevalstreffers:

5) Vrijdagochtend wachtte de digitale versie van het fotoalbum van mijn promotie op me in mijn mailbox. Miranda heeft daar weer wat fantastisch van gemaakt. Ik keek de foto’s weer langs, en de herinneringen aan 18 december waren weer glashelder. En dan word ik sentimenteel. Kan ik niets aan doen. Het was een fantastische dag… en wat mis ik mijn collega’s uit Tilburg!

6) En toen kwam Albertine onverwacht in de lucht op Skype… Met Carlijn op de arm… Smelt… Sorry Albertine, ik weet niet of je het hebt gemerkt, maar ik heb vooral naar Carlijn gekeken op de webcam. Ik wilde haar zo graag even vasthouden, mijn armen door het beeldscherm steken… Wat vond ik het fijn om jullie te zien en te spreken, en wat vond ik het jammer dat het maar zo kort was.

7) En toen gebeurde het. De radio, de grote boosdoener. Nu ben ik zo’n type dat bij bepaalde muziek intense herinneringen heeft. En dat is veelal fijn, omdat muziek daarmee meer betekenis krijgt, maar soms is dat ook erg lastig. Want van alle liedjes die er mogelijk op mijn radiostation konden zijn, kwam uitgerekend het liedje langs dat onder onze trouwfilm zat langs: A Thousand Years van Christina Perri. Nee toch… Na een paar seconden gleden de eerste tranen al over mijn wangen: “I have loved you for a thousand years, and I will love you for a thousand more”. Herinneringen aan onze trouwdag schoten over mijn netvlies: vrienden en familie, iedereen blij – en toen zat ik er helemaal doorheen. Ik voelde me ineens zo heel erg alleen…

En wat doe ik vervolgens? Ik ga de trouwfilm van de jongens van MBrace op Vimeo terugkijken (zie hierboven), en maak het zo nog erger voor me… Onze trouwdag was zo bijzonder, het was zo’n mooie dag, en dat kun je zien… De belangrijkste reden dat we uberhaupt een trouwfilm hebben is om een visuele herinnering te hebben aan iedereen die erbij was. En dat is heel erg gelukt. Ik kreeg zo’n acute aanval van heimwee dat ik er letterlijk misselijk van werd – dat was nieuw voor me.

Oplossing: anderhalf uur Skypen

Gelukkig was het tijdverschil nog in mijn voordeel en was Michiel nog wakker. Een snelle What’s App – “ben je nog wakker?” – en gelukkig was dat zo. Ik weet dat ik emotioneel gezien niet altijd de meest stabiele persoon ben, en Michiel snapt dat – en dat ik in zo’n situatie, bij gebrek aan een schouder dan een Skype gesprek van uiteindelijk anderhalf uur nodig heb.

PS: Nu niet meteen denken dat ik het hier niet leuk vind hoor. 99.9% van de tijd gaat het supergoed en heb ik (haast) geen last van heimwee of zo. Het valt me heel erg mee, het gaat eigenlijk supergoed, zowel op het werk als sociaal, en ik heb geen reden tot klagen. Dit is de derde keer dat ik hier heimwee heb (ter info: de eerste keer was nadat Albertine en Carlijn naar het ziekenhuis moesten, en de tweede keer was afgelopen zondag toen ik Michiel naar het vliegtuig had gebracht). En vaak duurt zoiets maar een uurtje of twee. Het valt allemaal dus wel mee. Maar ik zal wel blij zijn als Michiel hier gewoon bij me is.

En berichtjes van jullie – in welke vorm dan ook – zijn ook altijd heel erg welkom. Het risico dat ik daardoor loop, neem ik met liefde. In 99.9% van de gevallen word ik er intens blij van. En die keer dat ik jullie daardoor even heel erg ga missen (foto’s van Fenna en Anne-Marie, Floris en Carlijn zitten vooral in die categorie), nou ja, daardoor voel ik me weer even mens.

11 gedachtes over “En toen zat ik er even helemaal doorheen…

  1. Oeps, ja ik wist wel dat het voor een reactie ging zorgen… Die kleintjes zijn ook zo schattig. Je kan ze wel door het beeldscherm heentrekken he:)! Kop op dit wknd, voor je het weet is het weer maandag en heb je afleiding. En tot die tijd sturen wij je wel foto’s van de popjes:)

    • Hee zus – ja, die kleintjes doen een hoop met me! Ik kan het wel aan hoor, maar afgelopen vrijdag kreeg ik allemaal dingetjes tegelijk waardoor de emotionele emmer even overliep. Gisteren had ik ook Fenna ineens op de Skype, geweldig! En ik had ook afleiding zat dit weekend: zaterdagavond sushi gegeten met Manny en Jari, daarna naar downtown geweest met een paar meiden en zondag stond weer in het teken van huizen kijken… dus ik heb weinig tijd gehad om me alleen te voelen!

  2. Nu ken je nog niet zo lang, maar voelt het voor mij al veel langer! Soms zou ik willen dat ik Tita tovenaar was die door met haar vingers te knippen kan zijn waar ze maar wilt en had je dan even willen troosten! xxxxx

    • Eens… klopt Miranda, zo voelt dat voor mij ook. Soms denk ik dat ik de verkeerde onderzoeksrichting heb gekozen. Had ik nu natuurkunde gedaan in plaats van marketing, dan kon ik bijdragen aan de ontwikkeling van teleportatie. Dan knipte ik in mijn vingers en was ik weer thuis in Nederland. Maar ja, natuurkunde vind ik veeeeeel te ingewikkeld!

  3. “People cry, not because they’re weak. It’s because they have been strong for too long.”

    Zou een quote van Jaione kunnen zijn geweest….ik vind het in ieder geval een hele mooie. Hopelijk vind je snel wat leuke afleiding! Het gaat allemaal zo goed daar, daar mag je erg trots op zijn! Wat cool trouwens dat de foto’s van de defense binnen zijn, ik ben erg benieuwd 🙂

    • Hee Anne, dank voor die zin… Kreeg meteen weer een dikke keel… mooie quote – ja, misschien klopt dat wel, weet het niet. Ik voel me soms een hele bikkel als ik in mijn uppie door State College rijd, of als mijn colleges helemaal goed lopen… zo van, dat heb ik maar mooi even gered! Aan de andere kant ben ik natuurlijk ook best een sentimenteel stuk vreten eigenlijk, en stiekem ben ik ook gewoon een mensen-mens. Voor jouw productiviteit in Leuven is het goed dat ik niet aan de andere kant van de muur ben beland! That said – kom alsjeblieft hierheen als visiting scholar! Gezellig!

  4. Het zou raar zijn als je niet naar dit kikkerlandje met mensen van wie je houdt zou verlangen. Knap zoals je je gevoel onder woorden weet te brengen.
    Qua weer hebben we hier ook toppen en dalen. Prachtig voorjaarsweer gehad. Ik ben nog zo ouderwets dat ik een mini-grote schoonmaak hou: winterkleren opruimen etc. We knipten onze coniferenhaag met Sjaak. D.w.z. de heten knipten en in reed met de volle kruiwagens naar het tuingroendepot. En dan nu het dal: vandaag regen, koud, winterjas. Elders in het land behoorlijke hagelbuien. Na de regen van vrijdag zien we nu het groene waas op de bomen. Nog even en dan is alles weer groen.
    Dinsdagavond gaat Evert naar Heleen en Theo, die een afscheidsfeestje geven. Zij verhuizen de 28ste. Inkomen naar de laatste vergadering van deze gemeenteraad. Donderdag wordt de nieuwe raad geïnstalleerd.

    • Hi Tineke –
      heimwee blijft een raar dingetje, toch. In Nederland kan ik prima alleen zijn, maar dat lukt me toch moeilijker hier… En dan krijgen zaken als berichtjes van thuis, skype-met-webcam, herinneringen, en (gek genoeg) muziek ineens veel meer impact. Tenminste, zo werkt dat bij mij. Bij Michiel werkt dat vast allemaal anders.
      Het voelt trouwens dit keer ook heel anders dan bijvoorbeeld toen in Austin, Texas. Dat was tijdelijk, voor een paar maanden, en dat wist ik. Nu weet ik dat dit voor minstens een paar jaar is. En dat maakt de situatie een stuk intenser op de een of andere manier.
      Ik ben heel erg benieuwd hoe de nieuwe buren jullie gaan bevallen. Van wat ik heb gehoord zijn de kopers van ons huis ook een jong stel, dus daar verandert niet zoveel aan… Is het huis van Theo en Heleen al verkocht inmiddels?
      Groeten hier uit Pennsylvania!

  5. Hee Johanna, je zit dus in een dip! maar ook minder goede tijden gaan toch wel snel voorbij. en over twee maanden ben je al weer bij Michiel, dus kop op hoor.

  6. Nou Johanna soms gaat het even niet. Ook dat maakt je sterk. Mooi dat je het allemaal aan het papier toevertrouwd. Ik moest gelijk denken aan mijn kostschooltijd.(1966) Want heimwee is verschrikkelijk.
    Was daar een maand bij de nonnetjes en had nog geen snee brood op. Ook al sliep ik met mijn zus Gitta op dezelfde kamer, ik kon daar niet slapen. Belde vaak naar huis dat ik naar huis wilde en wilde thuis alles wel doen zelfs de koeien melken!! Heel langzaam ging de heimwee over.
    Gelukkig de opleiding toen wel afgemaakt.

  7. Pingback: Wanneer wordt een bezoek of een reis ‘ergens wonen’? | Johanna goes USA!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s