Spontane Amerikanen, ik houd er wel van!

Amerikanen zijn vaak veel spontaner dan wij Nederlanders. Ze spreken je veel gemakkelijker aan, en het is daardoor ook veel makkelijker mensen hier op straat aan te spreken als ik vragen heb. Vaak tonen ze dan weer belangstelling: wie ben ik, wat doe ik hier, en wat vind ik ervan. Ik houd daar wel van, maakt het leven gezelliger en socialer. Een paar voorbeelden die mij opvielen de afgelopen tijd.

“Hoe fiets je met die schoenen?”

Mijn fiets en ik trekken nogal de aandacht hier. Ten eerste, ik fiets (ook in de winter, dus ook als het koud is en ook als het sneeuwt) en dat schijnt een unicum te zijn. De reactie is dan vaak welgemeend “you’re nuts” (van collega’s) en “wow, that is impressive” (van studenten). De waarheid zal wel ergens in het midden liggen…

Ten tweede, ik fiets als Hollandse meid (die bijkant een schoenenfetish heeft) met hakken (laarzen, pumps, etc.) aan naar huis. Dat is raar: bij een fiets horen sportschoenen volgens de doorsnee Amerikaan. Overigens, sowieso lopen ze hier (ook het vrouwvolk, inclusief de professoren) veelal op sneakers en ander gemakkelijk zittend maar erg lelijk spul. En als ik daar ook nog eens een rok/jurk bij aan trek, val ik helemaal op. Dat merkte ik laatst, toen de bestuurder van een auto bij het stoplicht zijn raam naar beneden draaide en me (in alle serieusheid) vroeg hoe ik dat toch deed, fietsen met hakken onder. En of dat een beetje lukte… Mijn antwoord: “Ik ben Nederlands, dat doen we thuis allemaal! Geen enkel probleem!”. Hij keek me aan alsof ie water zag branden.

Vanochtend: “They don’t make those bikes anymore”

Ten derde, mijn fiets zelf trekt de aandacht. Vanochtend om half acht, toen ik ‘m aan het parkeren was: “Nou, die maken ze tegenwoordig niet meer!” Er stond een wat oudere man achter me. “Waar heb je die gekocht?” vroeg ie, zomaar uit het niets. “Nou meneer, ik kom uit Nederland, en ik heb mijn fiets uit Nederland meegenomen, dit type fietsen is hier niet te koop.” Zijn reactie: “Nou, zet ‘m maar goed op slot dan, wees er zuinig op!” En ja, dat doe ik dan ook. Met een hele dikke Nederlandse ketting erom!

Bij de Wegmans: “Ik wou dat ik zo’n professor had”

Bij de Wegmans (en eigenlijk elke andere winkel) zijn ze ook erg spontaan. Ik liep daar laatst door de winkel en bij de kassa werd ik aangesproken – waar ik vandaan kwam. Nu had ik niet eens mijn Tessa Koops-jas aan (die gevlamde, die 4 jaar na aankoop nog steeds opmerkingen en complimenten oplevert). Ik vertel dan dat ik uit Nederland kom, dat ik hier wel eventjes blijf, dat ik een baan als assistant professor bij Penn State heb, en dat ik momenteel onderwijs geef. En wat ze nog meer te vragen hebben… Wat zeg je dan als zo’n student achter de kassa zegt “Oh ik wou dat ik jou als professor had! Jij hebt stijl!” Nou, dank je voor het compliment! Met als gevolg een blij gevoel maar waarschijnlijk ook een rode kop…

Of ik was gevallen onderweg?

Een tijdje terug zag ik, op de terugweg naar huis, een lief klein sneeuwpopje van zo’n dertig centimeter op het fietspad staan. Hup, ik van de fiets af, door mijn knien, en een foto gemaakt (staat wel ergens in een blogpost). Al snel kwam een voorbijganger aangesneld: “Are you OK, Madam?” Of ik niet was gevallen. Nee. Ik maak een foto van deze sneeuwpop, die zag ik staan, en die vind ik schattig… “Oh, dan is het goed…”

Hoogtepunt: onthaald als een kampioen

Ik fiets hier op de stoep. Dat is normaal, en verplicht. Er zijn hier niet zoveel fietsers en voetgangers, vaak heb ik de stoep voor mezelf. Maar afgelopen vrijdagmiddag, toen ik bijtijds naar huis ging vanwege mijn griepje, stuitte ik op een grote groep schoolkinderen, die met spandoeken, vlaggen, en vaantjes hardlopers aan het binnenhalen waren. Ik moest daarom even stoppen. Zo nu en dan druppelde er via de andere kant van het pad een loper binnen, en de finish lag twintig meter voor me. En ja, wat doe je dan? Even vragen: “Moet ik omfietsen, of mag ik er even door?” Tuurlijk mocht ik er door. En natuurlijk, een groot deel van de 40-50 man die aan beide zijden van het fietspad/stoep begon te juichen toen ik door de erehaag fietste… Daar krijg ik toch echt een big smile van.

“Are you carrying guns, knives, …”

Natuurlijk moet ik dit verhaal wel relativeren. Soms krijg je vragen die je totaal niet verwacht. Toen ik bijvoorbeeld in januari naar het Social Security kantoor ging, kreeg ik bij binnenkomst de vraag: “Are you carrying any guns, bombs, knives or other sharp objects, pepper spray or mace with you today, Madam?” Huh, wat? “No, not today?” (snel even nadenken of ik niet toevallig een appelschilmesje of iets vergelijkbaars in mijn tas had… ik zou onder luide sirenes worden afgevoerd, vreesde ik!).

En ook de email die ik gisteren kreeg klopt toch niet helemaal met het beeld van die ‘lieve, spontane Amerikanen’: “None of us want to be confronted by a person with a gun on campus, but campus shootings do happen.”  Een uitnodiging voor een cursus zodat ik weet wat ik moet doen wanneer er iemand vol bewapend de klas instormt en iedereen dreigt dood te schieten. Normaal vind ik algemene vergaderingen en cursussen niet zo bijster interessant wegens de beperkte toegevoegde waarde voor mijn situatie, maar ik baalde in dit geval echt wel dat deze cursus tegelijk met mijn eigen onderwijs gepland was. Volgende keer maar meedoen, dus, en in de tussentijd hopen dat er geen campus shooter in mijn klas langskomt!

3 gedachtes over “Spontane Amerikanen, ik houd er wel van!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s