Introductie: Mijn huisgenoot Lumpy

Ik zit hier in een sabbatical home (een gemeubileerd huis van een professor die een half jaar op ‘sabbatical’ naar Ierland is). Dat is handig, zodat ik hier niet meteen allerlei meubels en keukengerei en dergelijke hoef te regelen (overigens, ik heb wel extra aardappelschilmesjes – of wat daarvoor moet doorgaan – gekocht, want aan eentje heb ik te weinig). Nu is het echter zo dat ik hier niet alleen woon. Er is namelijk ook een kat. Een ENORME kat. Luisterend naar de naam Lumpy. En dat is ie ook. Lomp. En hompig.

Lumpy, de enorme kat

Lumpy, de enorme kat

Reminds me of Lois

Toen ik de vorige keer in Amerika zat, in Austin, Texas, had mijn bovenbuurman een kat. Een ENORME kat. Ik noemde ‘m eerst Garfield, maar dat bleek niet te kloppen, het was een zij en zij heette Lois. Het zwart-witte poezenbeest vond het leuk om voor mijn raam te gaan liggen. Als Lois de trap buiten af liep, hoorde ik het binnen kraken. Bonk-bonk-bonk. En jawel hoor, Lois lag vervolgens in de plantenbak voor mijn raam en hield me in de gaten.

Lois uit Austin, Texas

Dit was Lois uit Austin, Texas, in 2011

Poezenbeest verzorgen

Maar nu hoort de kat bij het huis. Ik heb er zelfs korting op de huur door gekregen. Het is ook best wel een tijdsintensief dingetje – het is een kat met een grote gebruiksaanwijzing. Drie keer per dag voer uit een blikje, dan nog droog voer en water erbij, kattenbak scheppen… en dan nog de aandacht en de keren dat ze voor mijn voeten loopt (vooral ’s ochtends nadat ik uit bed kom en wanneer ik thuis kom van de universiteit). En aangezien het nu niet bepaald een slank, sierlijk geval is, moet je daar erg rekening mee houden.

De eerste keer dat ik het poezenbeest zag, schrok ik van de omvang. “Everything is big in Texas” heb ik al eens op Lois geplakt, maar daar heb ik Lois tekort mee gedaan. Hier in Pennsylvania zijn de katten ook van mega-omvang. En dit geval is dan ook nog eens niet heel regelmatig – er zitten bobbels aan (vandaar ook de naam ‘Lumpy’ – ‘bobbelig’). En ze heeft ook geen staart meer. Ze is schijnbaar ooit aangereden door een auto, waardoor ze haar staart nu mist en haar bobbels erbij heeft gekregen. Sneu. Maar ik heb daardoor wel een mode-tip opgedaan: een staart kleedt af. Ik zie het verschil duidelijk! Wonder boven wonder, ze past wel door het kattenluik! (“bonk!”)

Pas ik erdoor of niet?

Pas ik erdoor of niet?

Op weg naar het kattenluik

Op weg naar het kattenluik

Nu heb ik voor het hele huis tig instructies gekregen. Welke post moet waarheen, welke rekeningen zijn voor mij, hoe werkt de verwarmingsinstallatie, met welk schoonmaakmiddel moet ik wat reinigen, telefoonnummer van de elektricien, etc. Dat zijn telkens een paar regels per onderdeel. Maar voor Lumpy heb ik een hele pagina gekregen. Ik mail ook regelmatig naar de eigenaren van het huis (en de kat) hoe het ervoor staat, en het gaat dan grotendeels over het poezenbeest. Het is dus belangrijk dat de verzorging goed gaat. En dat is voor mij (katloos, altijd geweest) toch even wennen.

Poezenbeest luistert als het haar uitkomt

Voorbeeld: hoe spreek je zo’n beest aan? Engels of Nederlands? Uitproberen. Wat blijkt? Het poezenbeest spreekt allebei. Het maakt haar werkelijk niets uit of ik nu zeg “wil je eten?” of “do you want food?” – ze valt hoe dan ook aan. Ook wil het poezenbeest naar buiten. “Wil je naar buiten?” Reactie van Lumpy: mauw mauw (betekent zoveel als “jaha… waarom denk je dat ik anders bij de deur ga zitten, sufkoppie? Schiet nou maar op…!”).

Nu mocht ze van mij toen het zo koud was (-22 graden) niet naar buiten. [Stel je voor, kat naar buiten, kat bevroren, kat dood, en ik een probleem. Binnen een week… dacht het niet.] Maar daar was ze het niet mee eens: “mauwwwwauwmauw…!!!” (betekent zoveel als “gloeiende #@*$(#, waarom mag ik er niet uit? Wat ben jij voor oppas?”).

Nu was het afgelopen vrijdag iets warmer, en meteen trok mevrouw er eind van de middag extra lang op uit. U-ren. ’s Avonds zou ik naar het feestje van Veronica gaan, en om kwart voor 9, toen ik werd opgehaald door een collega was ze er nog niet. Ja, dan ga je toch denken… Instructies volgen: Met een lepel op het etensbakje klingelen en “kitty” roepen. OK, doen we. Ik begon met “Kitty”. “Kitty-kitty-kitty…!” Niets. “Hello Kitty!” (kon toch?) Ook niets. “Lumpy… Lumpy…!” “Llumpylumpylumpy…!”. Niets.

Spraakverwarring

Nederlands dan maar, want Lumpy en ik spreken immers Nederlands tegen elkaar: “Poes-poes-poes” “POESSIEEEE…”. Oeps. Dat laatste werkt heeeel slecht in het Engels. Mijn collega – van Indiase afkomst – trok wit weg: “How did you just call that cat…? Hope the neighbors did not hear that…!”

En heel schijnheilig kwam mevrouw direct aanzetten, met zonder staart: “mauw!” (betekent zoveel als “haha, sukkel!”).

8 gedachtes over “Introductie: Mijn huisgenoot Lumpy

  1. goedemorgen, veel succes vandaag, tis me wat met de kat, het zijn soms net pubers, luisteren wanneer het uitkomt, maar wel gezellig een kat om je heen toch?. heb je nog een beetje geslapen? dikke kus en tot leessss.

    • Haha 🙂 Ik denk dat ze ook meteen op Floris zou duiken, en dan zie je ‘m meteen niet meer… En een roze rokje (rok, that is) en zo’n Hello-Kitty strik om de kop zou wellicht prima passen!

  2. Afra,
    Wat een mooi verhaal over jouw gezelschapsbeest. Ze heeft het wel erg goed bij je. Wat krijgt ze veel te eten. Wel sneu dat ze verder zonder staart door het leven moet.
    Kan ze hierdoor wel in een boom klimmen?
    Ben je er klaar voor om de studenten les te gaan geven? Het is net topsport!
    Veel succes, groetjes Afra.

    • Hi Afra,
      Ik heb haar nog niet in bomen zien klimmen (moet dan ook wel een beste boom zijn, lijkt me). Maar ze springt wel meteen op de bank, zonder moeite, en ze schijnt ook nog te jagen (en dus ook muizen en ander spul thuis te brengen).
      Het lesgeven, ja, ik vind het best spannend allemaal. We zullen het zien!
      Groeten
      Johanna

  3. He zus,
    Als je straks een huis hebt en michiel is daar ook, dan moeten jullie eigenlijk als verplichting aan Amerika een mega kat erbij nemen!
    Ik heb in mijn woning in Duitsland nu ook een poezenbeest. Vergeleken met de Nederlandse katten, een kat van een flink formaat, maar als ik het met jou poezenbeest vergelijk, is het een mini poes. Ik zal je wel eens een foto sturen als ik hem in de smiezen krijg.
    xx Liefs Auf Wiedersehen

  4. Pingback: Lumpy’s curse: mijn laptop stinkt | Johanna goes USA!

  5. Pingback: Voor de statistici: ik ben 100 dagen in State College! | Johanna goes USA!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s