Wij gaan naar India!

Lang verhaal kort: wij gaan in mei een dikke week naar India. Wij gaan naar een drie-daagse Indiase bruiloft van mijn collega en zeer goede vriend hier. We gaan met een man of tien vanuit State College heen. En daar hebben we heel erg veel zin in.

Bruiloft? Hoezo?

Want mijn Indiase collega was toch vrijgezel? Ja… dat was ie ook, tot voor kort. In januari is ie drie weken naar India gegaan op vrouwenjacht (klinkt wat denigrerend, maar zo bedoel ik het niet). In India zijn er nog heel veel gearrangeerde huwelijken (let op: niet hetzelfde als uithuwelijken zoals in sommige landen gemeengoed is). Dat zijn wij in Nederland niet gewend, ik zal in het kort uitleggen hoe het regelen van dat soort huwelijken in z’n werk gaan.

“Indiër zoekt vrouw”

Bij de Indiase gearrangeerde huwelijken worden jongen en meisje gematched op heel veel aspecten: sociale klasse (‘kaste’ in India), community (de specifieke gemeenschap), economische situatie van de ouders (moet niet teveel uit elkaar liggen), intelligentie, religie, vegetarisme, alcoholgebruik, sterrenbeeld, en dingen als lengte, gewicht, bloedgroep, etc. Dat matchen gebeurt door middel van gespecialiseerde (Indiase) websites (want niet-Indiase datingwebsites hebben niet alle dingetjes voorzien die wel heel erg belangrijk zijn voor het Indiase matchmaking gebeuren).

Bij veel Indiase vrijgezellen hebben de ouders een grote invloed in dat proces: vaker wel dan niet zetten die een profiel op voor hun zoon of dochter, beheren de account, en doen de voorselectie van ‘geschikte kandidaten’. Een belangrijk onderdeel van het datingproces is dan ook of de wederzijdse ouders het met elkaar kunnen vinden. Gelukkig hebben de vrijgezellen tegenwoordig ook nog hun input, en mag je elkaar zelf ook afwijzen, zelfs als de ouders elkaar geschikt vinden, maar dat is iets van de laatste jaren.

En na het kennismaken komt de bruiloft al snel

Voor ons Nederlanders is het haast niet voor te stellen. En voor ons (Michiel en mij) helemaal niet, aangezien wij er bijna zestien jaar over gedaan hebben om te besluiten te gaan trouwen, en we hadden daar ook nog eens de visumregels van de Amerikaanse overheid voor nodig… Maar in India gaat het anders. Kom je iemand tegen die bij je past volgens de de matchmaking services, dan ga je daarmee ‘lunchen’ (en dat kan, bij succes, zomaar uuuuuren duren). Bij een goed gevoel komt daar kort achteraan een ontmoeting met de (schoon)ouders en tussen de beide ouders. Als de ouders elkaar goedkeuren, dan zit je zo ongeveer aan je toekomstige vrouw/man vast. Vaak volgt de bruiloft maar een paar maanden later.

Negen van de tien keer wordt er in zo’n gesprek tussen de ouders meteen besproken hoeveel er wordt geinvesteerd in het huwelijk. In de gemeenschap waar mijn collega vandaan komt, gaat dat met tonnen tegelijkertijd. Let wel: de ouders van de bruid bekostigen dit. De ouders van de bruidegom overladen de nieuwe schoondochter in de eerste weken nadat ze elkaar hebben leren kennen vaak met (knetterdure) sets met juwelen en met een groot aantal sari’s (Indiase jurken) van zeer luxe stoffen (van in totaal ook makkelijk een halve ton). Het mag allemaal wat kosten. Opgeteld is het gauw een miljoen dollar dat wordt stukgesmeten op zo’n bruiloft, al hangt dat af van de specifieke gemeenschap waar je bij hoort in India.

En dus gaan wij naar India!

Voor mijn collega is het ook zo gegaan. Gedurende zijn tripje naar India heeft ie misschien wel tien meiden gesproken, en daar was allemaal geen match mee… maar in zijn laatste paar dagen was het raak. Liefde op het eerste gezicht (wat wel handig is gezien het proces en de snelheid waarmee de bruiloft komt…). Hij heeft zijn verloofde gezien op dag 1, op dag 2 heeft hij met zijn ouders haar ouders gesproken (iedereen blij) en de dag erna was er een ceremonie waarbij er zoetigheden werden uitgewisseld (hoort erbij), en dat betekende zo ongeveer dat ze verloofd zijn – hoewel die echte verloving nog moet komen, want dat gebeurt als onderdeel van de driedaagse bruiloft.

We gaan het meemaken. Drie dagen lang culturele indrukken, en natuurlijk gaan we ook wat toeristische dingetjes doen. De ‘verloofde’ in kwestie heb ik al gesproken (heel erg aardig, en ook nog ‘drop dead gorgeous’ zoals die Indiase meiden wel vaker zijn), ik kan niet wachten…!

7 gedachtes over “Wij gaan naar India!

  1. Dat is echt te gek! Zo zit je in Amerika en zo weer in India. Ook leuk te lezen hoe zo’n huwelijk gaat, of zal ik het een zakelijke afspraak noemen. Ben benieuwd hoe de bruidstaart eruit ziet. Ik heb wel Es’ gehoord dat die echt mega zijn. Foto foto foto dus. Moeten jullie ook in traditionele kledij?

    • Nou, zakelijke afspraak – het is verbazingwekkend hoe snel mijn collega helemaal hoteldebotel veliefd is geworden op z’n aanstaande, dus helemaal afstandelijk is het niet… maar apart is het zeker – voor ons Nederlanders helemaal!
      Goh, de bruidstaart in India – daar heb ik ze nog niet over gehoord. Ik vraag me af of ze wel een bruidstaart hebben daar, eerlijk gezegd! Maar foto’s komen er sowieso, ik neem tig extra batterijen mee!
      Over die traditionele kledij – dat MOET niet, zeker wij westerlingen hoeven niet aan alle tradities mee te doen, maar dat MAG wel. En wat mij betreft: het gebeurt zeer zeker ook. Want zeg nou zelf, wie wil er nu niet in een Indiase sari rondlopen als het kan? 🙂

  2. Pingback: Indiase dans. Ter lering ende vermaeck | Johanna goes USA!

  3. Pingback: Voorbereidingen voor de reis naar India | Johanna goes USA!

  4. Pingback: Onze reis naar India (deel 1 in een serie): de aanleiding | Johanna goes USA!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s