Nog even over de Super Bowl Commercials (2 van 2)

Eerder deze week vertelde ik over de commercial van 84 Lumber tijdens de Super Bowl, die wellicht onbedoeld nogal wat controverse opriep. Andere commercials die interessant bleken, waren de volgende (even doorklikken naar de website voor de filmpjes):

Budweiser en z’n immigrantenhistorie, ‘Born the Hard Way’

Deze had ook een politiek randje, maar niet zo erg als bij 84 Lumber. In dit geval werd de oorsprong van de samenwerking van meneer Anheusder met meneer Busch (de brouwers van Budweiser) in een historisch filmpje geillustreerd, waarbij meneer Busch als immigrant vanuit Duitsland ook weer en wind moet doorstaan om uiteindelijk aan te komen in St. Louis, Missouri. Er zit heel veel productie in, het lijkt net een echte film. Het verhaal was wel wat aangedikt, uiteraard is het niet helemaal zo gegaan, maar toch:

De commercials van Budweiser van de afgelopen jaren gingen tot nu toe over puppies en paarden – dit was duidelijk een ander verhaal. Nu bleek dat dit filmpje ook al ruim een half jaar in de planning stond – dus voor de verkiezingen uit, en stond helemaal los van de recente ‘executive order’ van Trump om mensen uit zeven islamitische landen niet meer toe te laten. Gepland of niet: ook deze commercial kreeg heel wat aandacht: zowel mensen die lovend waren over de politieke boodschap dat immigranten Amerika gebouwd hebben, en ook heel wat mensen die hun Budweiser meteen aan de wilgen hingen.

Scrooge met Bud Light

Voor die laatste groep was de commercial van Bud Light misschien beter: daar haalden ze ook oude koeien uit de sloot, maar dan eentje van een van minder controversiele soort. Het ging om het terughalen van een oude mascotte van Bud Light: Spuds MacKenzie, een bull terrier die schijnbaar tussen 1987 en 1989 de reclames van Bud Light opleukte. De hond werd destijds afgedankt vanwege de kritiek dat Budweiser Light zich met Spuds op kinderen richtte.

De nieuwste commercial liet Spuds MacKenzie terugkomen als geest, en wel eentje in de Scrooge traditie van Charles Dickens, waarbij Spuds de hoofdpersoon van de commercial meeneemt naar het verleden, heden en de toekomst waar hij telkens zijn vrienden ziet – zonder hem. Hoewel ik Spuds niet kende, begreep ik ‘m meteen. Het betrekken van het verleden hoeft niet altijd een probleem te zijn!

_spuds-mackenzie

Audi over genderverschilen

De commercial van Audi had ook een politieke boodschap, maar over een heel wat minder gevoelig onderwerp dan immigratie. Deze pakte namelijk genderverschillen aan. In de commercial gaat een vader met z’n dochter naar een zeepkistenrace. Terwijl z’n dochter mee doet aan de wedstrijd hoor je de vader zich afvragen wat hij z’n dochter moet vertellen: dat de wereld van haar verwacht dat ze minder waard is omdat ze een meisje is? Vervolgens laat Audi weten dat er bij Audi geen beloningsverschillen zijn tussen man en vrouw.

Deze reclame is goed gelukt. Niet alleen blijft Audi met z’n statement erg bij de eigen organisatie, maar ze hebben het ook over een gedragsrichtlijn waar ze zelf de controle over hebben. De dynamiek vader-dochter werkt natuurlijk ook, dat is in Amerika net zo goed een gegarandeerd success. De immigrantenpolitiek heeft zoveel hete hangijzers, dat is toch echt een ander verhaal. Daar zijn Budweiser en 84 Lumber achter gekomen.

 

 

4 gedachtes over “Nog even over de Super Bowl Commercials (2 van 2)

    • Haha wie weet!!! 🙂
      Wat betreft de gemixte reacties op Audi – ik denk dat je dat hoe dan ook krijgt hier in Amerika als je een societal problem neemt voor je boodschap, mede door alle sociale media mogelijkheden tegenwoordig. Deze campagne is tenminste wel consistent uitgevoerd…
      Over zulke campagnes gesproken, in mijn lessen bespreken we ook de communicatiestrategie van Dove, beginnend vanaf de jaren 50s naar de ‘campaign for real beauty’ waar Dove als een van de eerste brands een statement maakt over een breder maatschappelijk issue: een breder beeld van schoonheid dan het ideaalbeeld van supermodellen. Daar kregen ze uiteraard ook backlash over, want wie wil nu als ‘fat-girl’ merk worden gezien? Zij waren natuurlijk ook een van de eerste merken die hun extra-lange-reclames alleen op YouTube zetten, en daarmee actief de dialoog aangingen met hun klanten – en dat overigens nog steeds doen – waarmee de brand meaning van Dove een resultaat van co-creation met de maatschappij is geworden. De case is van HBR (auteur is John Deighton), en doet het altijd erg goed in de discussie in de les. Het verhaal is inmiddels natuurlijk een beetje gedateerd, maar is nog steeds erg belangrijk in de huidige maatschappij. Misschien voor een historisch perspectief in je boek nog een handig voorbeeld?

      • Hun campagne is eentje die ik zeker wilde bespreken, maar die case study is geweldig. Dank je wel!

Schrijf een reactie...

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s